مقایسه بچه ها با هم

بچه ی مردم!

بچه ی مردم،‌ همون کسی که همه ی ما حداقل در یک بازه ای از زندگیمون باهاش مقایسه شدیم و اثراتش رو هم دیدیم، احساسی که از این مقایسه بهمون دست داده و نتایجی که روی روند فعالیت های ما به وجود آورده رو کاملا درک کردیم. اما امروز میخوایم بپردازیم به علت هایی که نشون میده این کار چقدر اشتباهه و چرا نباید انجام بشه، و از اونجایی که بخش قابل توجهی از این مقایسه از طرف خانواده های ما صورت میگیره، پس این پست مخصوص پدر و مادرهاست!

اصل قضیه

-بچه ی من باید ببینه بقیه چجوری دارن زندگی می کنن، چقدر درس میخونن، چقدر مایه ی افتخار خانواده هاشون هستن تا دست از این تنبلی برداره..

+موضوع اصلا تنبلی نیست، مسیر موفقیت هر کس از روی استعداد هاش میگذره و این به این معنی نیست که اگر فردی با درس خوندن میتونه به هرچیزی که تداعی کننده ی مفهوم موفقیت در ذهن ماست دست پیدا کنه، پس فرد دیگری با استفاده از هنر، ورزش و یا هر روش منحصر به فرد دیگه ای نمیتونه به نتایج مطلوب خودش برسه.

چه ایرادی داره؟

ایراد این مقایسه ها وقتی مشخص میشه که بعد از یه مدت ناخودآگاه فرزند شما یا هر کسی که مورد مقایسه قرار گرفته، این موضوع رو میپذیره که من به اندازه ی کافی خوب نیستم چون شبیه بقیه نیستم؛ اما نمیدونه بقیه ی مردم هم تشکیل شدن از میلیون ها استعداد، طرز فکر و شیوه ی تصمیم گیری گوناگون، و این باعث میشه نقاط مثبت وجودش رو فراموش کنه و رفته رفته اونها رو از دست بده..

ضمن اینکه قطعا هر پدر و مادری باور داره دروجود فرزندش، ویژگی هایی هستند که در هیچ کس نیست، ولی با نادیده گرفتن اونها میتونیم باعث از بین رفتنشون بشیم و دست آخر نه تنها فرزندمون در مسیری که ما میخواستیم موفق نشد، بلکه دیگه حتی نمیتونه به علایق خودش هم بپردازه و شور و انگیزه ی موفقیت رو از دست میده.

در نتیجه..

مقایسه شدن با بقیه به زبان خیلی ساده باعث میشه فرد توانایی و شایستگی لازم برای شروع فعالیت های مختلف رو در خودش نبینه و در نتیجه برای برداشتن هر قدم مثبت هر چند کوچکی مدتها استرس داشته باشه و شاید حتی هیچ وقت موفق به این کار نشه.

دیوید گاگینز، سخت کوش ترین فرد جهان میگه:

تو باید خودت رو با خودت مقایسه کنی؛ و وقتی بتونی صداهای ذهنیت در مورد اینکه دیگران دارن چیکار میکنن رو ساکت کنی، بعدش میتونی رشد کنی.